• warning: array_map() [function.array-map]: Argument #2 should be an array in /home/chello/domains/chello.linuxpl.info/public_html/modules/system/system.module on line 1020.
  • warning: array_keys() [function.array-keys]: The first argument should be an array in /home/chello/domains/chello.linuxpl.info/public_html/includes/theme.inc on line 1832.
  • warning: Invalid argument supplied for foreach() in /home/chello/domains/chello.linuxpl.info/public_html/includes/theme.inc on line 1832.
Ptasiek

Al jest młodym mężczyzną ciężko doświadczonym wojną w Wietnamie. Wrócił z frontu w stopniu sierżanta, jednak z poważnymi obrażeniami. Al, wcześniej chłopak wygadany, żywy, dynamiczny staje się po powrocie cieniem człowieka. Ma oszpeconą twarz i traumatyczne wspomnienia. Pewnego dnia w wojskowym szpitalu psychiatrycznym spotyka swojego dawnego przyjaciela zwanego Ptaśkiem. Obaj wychowywali się w nędznej dzielnicy w Filadelfii i obaj w jakiś sposób nie pasowali do otoczenia. Al wiecznie się buntował, zaś Ptasiek uciekał we własne światy, izolując się od rówieśników. Introwertyczny chłopak fascynował się ptakami, a także marzył o tym, iż pewnego dnia poleci w niebo jak one. Teraz Ptasiek, wskutek przeżycia wietnamskiego koszmaru, przeżywa osobistą tragedię. Wydaje się dotknięty schizofrenią, przekonany o tym, że jest ptakiem. Al nie może być obojętny wobec zamknięcia się przyjaciela i zrobi wszystko, aby Ptasiek wrócił do normalnego życia. Tylko co to tak naprawdę oznacza?
 
Angielski reżyser Alan Parker po sukcesach filmów "Midnight Express" i "Pink Floyd: The Wall" podejmuje się zadania zdawałoby się karkołomnego. Przenosi na ekran chyba najbardziej znaną powieść Williama Whartona, czyli "Ptaśka". Historia chłopaka, który, niczym w micie o Ikarze, pragnie latać jak ptaki, jest w powieści wędrówką w wewnętrzny świat bohatera. Przedstawić go na ekranie w sposób sugestywny i jednocześnie zbudować koherentną opowieść wymagało pewnego przesunięcia akcentów. Parkera bardziej zainteresował wątek przyjaźni Ptaśka i Ala, chłopaków o odmiennych temperamentach, a także wpływ doświadczeń wojennych na ich psychikę. Tak pisała o tym krytyk Alicja Helman: "Film Parkera jest przede wszystkim wielkim filmem o przyjaźni. Przyjaźni, która jest najważniejszą wartością w życiu obu chłopców, całkowicie do siebie niepodobnych, nie zawsze umiejących siebie nawzajem zrozumieć, mających odmienne zainteresowania i upodobania. (…) Tym dwu chłopcom z nizin społecznych, upokorzonym przez "bezlitosny, krzywoprzysiężny świat" (…) udaje się coś niezwykle trudnego i rzadkiego w stosunkach międzyludzkich - akceptacja drugiego człowieka w całej jego niepojętej, często irytującej inności". Wielowymiarowość prozy Whartona oddana jest również przez zastosowaną formę. Narracja jest nielinearna, pełna retrospekcji i dygresji. Narrator zmienia się płynnie, raz jest nim Al, innym razem Ptasiek, co wyraźnie koresponduje z obrazem świata, niejako pękniętego wskutek doświadczeń wojennych. Parker właściwie opowiada obrazem. Wyrafinowana forma plastyczna, zdjęcia Michaela Seresina, nietypowe ujęcia kamery czy subiektywizowanie obrazu to niewątpliwe walory. Muzyka Petera Gabriela oraz znakomite aktorstwo dopełniają całości. Warto dodać, iż Wharton nie był do końca zadowolony z ostatecznego kształtu filmu. Pamiętajmy jednocześnie, że adaptowanie literatury jest autorskim odczytaniem i interpretacją, a nie literalną realizacją przesłania pisarza.
 
Nagroda jury na festiwalu w Cannes oraz nagroda publiczności na Warszawskim Festiwalu Filmowym.

Ptasiek
Birdy
1984, USA
dramat wojenny
116 min
Alan Parker

Oceń film

Brak głosów

Galeria