• warning: array_map() [function.array-map]: Argument #2 should be an array in /home/chello/domains/chello.linuxpl.info/public_html/modules/system/system.module on line 1020.
  • warning: array_keys() [function.array-keys]: The first argument should be an array in /home/chello/domains/chello.linuxpl.info/public_html/includes/theme.inc on line 1832.
  • warning: Invalid argument supplied for foreach() in /home/chello/domains/chello.linuxpl.info/public_html/includes/theme.inc on line 1832.
Orbitowanie bez cukru

Zanim Ben Stiller został gwiazdą szalonych komedii dla dzieci w stylu Noc w muzeum, próbował swoich sił, realizując „mądre komedie o życiu”. Orbitowanie bez cukru (jeden z najgorszych polskich tytułów wszech czasów, wszak oryginalny brzmi Reality Bites, czyli Rzeczywistość gryzie/boli), jego reżyserski debiut należy właśnie do tej grupy. Bohaterami filmu jest czwórka przyjaciół mieszkających w Houston w stanie Teksas. Troy (Ethan Hawke) to młody zbuntowany przyszły muzyk rockowy, Lelaina (Wynona Ryder) szuka swojego miejsca w życiu, Vickie (Janeane Garofalo) się puszcza, a Sammy (Steve Zahn) jest gejem, który wstydzi się przyznać do swoich skłonności. Gdy Lelaina pozna przystojnego młodego biznesmena, świat bohaterów przewróci się do góry nogami.

Orbitowanie bez cukru powstało na początku lat 90., gdy na listach przebojów rządziła muzyka grunge, a najpopularniejszymi pisarzami byli Bret Easton Ellis i Douglas Coupland. Ten ostatni napisał zresztą powieść Pokolenie X, od której tytułu nazwano generację wchodzących wtedy w dorosłe życie młodych ludzi. Orbitowanie bez cukru uznawane jest za ich manifest. I to całkiem niezły manifest. Film nie jest ani przerysowany, ani sentymentalny. Ot, opowieść o kawałku życia ludzi, którzy nie wiedzieli jeszcze, czym jest życie.

Robert Ziębiński

Zobacz galerie